http://jeszu.com/media/com_zefaniabible/images/bible_100.jpg http://jeszu.com/index.php/component/zefaniabible/standard/biblia/42-luke/1-chapter?Itemid=&ord=060726 http://jeszu.com/index.php/component/zefaniabible/standard/biblia/42-luke/1-chapter?Itemid=&ord=060726 Zefania Bible pl-pl Jeszu jest Panem Ewangelia wg św. Łukasza rozdział 1 http://jeszu.com/index.php/component/zefaniabible/standard/biblia/42-luke/1-chapter?Itemid=&ord=060726 http://jeszu.com/index.php/component/zefaniabible/standard/biblia/42-luke/1-chapter?Itemid=&ord=060726 Sun, 07 Jun 2026 13:18:20 +0200 Skoro już wielu starało się uporządkować opowiadanie o dopełnionych wśród nas zdarzeniach, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami [mądrości] słowa, więc postanowiłem i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się przekonał o całkowitej zgodności nauk, których ci udzielono.  Za dni Heroda, króla Judei, żył kapłan, imieniem Zacharia, ze zmiany Abia i żona jego z rodu Arona. Miała na imię Elisabet. Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie według wszystkich przykazań i przepisów Pańskich.  Nie mieli jednak dziecka, ponieważ Elisabet była niepłodna; oboje zaś byli już podeszłym wieku.  Kiedy w wyznaczonej dla swego oddziału kolei pełnił służbę kapłańską przed Bogiem.  Jemu zgodnie ze zwyczajem kapłańskim przypadł los, żeby wejść do przybytku Pańskiego i złożyć ofiarę kadzenia. A cały lud modlił się na zewnątrz w czasie kadzenia.  Naraz ukazał mu się Poseł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia.  Przeraził się na ten widok Zacharia i strach padł na niego. Lecz Poseł rzekł do niego: "Nie bój się Zacharia! Twoja prośba została wysłuchana: żona twoja Elisabet urodzi ci syna, któremu nadasz imię Joan.  Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu z jego narodzenia cieszyć się będzie.  Będzie bowiem wielki w oczach Pana; wina i sycery pić nie będzie i już w łonie matki napełniony będzie Tchnieniem Świętym.  Wielu spośród synów Iszraela nawróci do Pana, Boga ich.  On sam pójdzie przed Nim w Tchnieniu i mocy Eliasza, żeby serca ojców nakłonić ku dzieciom, a nieposłusznych - do usposobienia sprawiedliwych, by przygotować Panu lud doskonały". Na to rzekł Zacharia do Posła: "Po czym to poznam? Bo ja jestem już stary i moja żona jest w podeszłym wieku".  Odpowiedział mu Poseł: "Ja jestem Gabriel, który stoi przed Bogiem. A zostałem posłany, aby mówić z tobą i oznajmić ci tę wieść radosną.  A oto będziesz niemy i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, w którym się to stanie, bo nie uwierzyłeś moim słowom, które się spełnią w swoim czasie".  Lud tymczasem czekał na Zacharia i dziwił się, że tak długo zatrzymuje się w przybytku.  Kiedy wyszedł, nie mógł do nich mówić, i zrozumieli, że miał widzenie w przybytku. On zaś dawał im znaki i pozostał niemy.   A gdy upłynęły dni jego posługi kapłańskiej, powrócił do swego domu.  Potem żona jego, Elisabet, poczęła i pozostawała w ukryciu przez pięć miesięcy.  "Tak uczynił mi Pan - mówiła - wówczas, kiedy wejrzał łaskawie i zdjął ze mnie hańbę w oczach ludzi".   W szóstym miesiącu wysłany został od Boga Poseł Gabriel do miasta w Galilei, zwanego Nazaret,   do dziewicy obiecanej mężczyźnie o imieniu Josef, z domu Dauida, a dziewicy było na imię Mariam.  wszedł do niej i rzekł: "Bądź szczęśliwa, uraczona [obdarzona łaską], Pan z Tobą. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.  I rzekł Poseł do niej: «Nie bój się, Mariam, znalazłaś bowiem łaskę u Boga.  Oto poczniesz i urodzisz Syna, któremu nadasz imię Jeszu.  Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida.  Będzie panował nad domem Jakowa na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca". Na to Mariam rzekła do Posła: «Jak to możliwe, skoro, skoro nie zbliżyłam się do męża?» Poseł jej odpowiedział: "Tchnienie Święte zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święty, który się narodzi, będzie nazwany Synem Bożym. A oto również krewna twoja, Elisabet, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną.  Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego". Na to rzekła Mariam: "Jestem niewolnicą Pana, niech Mi się stanie według twego słowa!" Wtedy odszedł od niej Poseł.  W tym czasie Mariam wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w Judzie. Weszła do domu Zacharia i pozdrowiła Elisabet.  Gdy Elisabet usłyszała pozdrowienie Mariam, poruszyło się dziecko w jej łonie, a Tchnienie Święte napełniło Elisabet.  Wydała ona okrzyk i powiedziała: "Szczęśliwa jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc twojego łona. A skądże mi to, że matka mojego Pana przychodzi do mnie?  Oto, skoro głos twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dziecko w moim łonie.  Szczęśliwa jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane ci od Pana".  Wtedy Mariam rzekła: "Wielbi dusza moja Pana,   i raduje się Tchnienie moje w Bogu, moim Zbawcy.  Bo spojrzał na uniżenie niewolnicy swojej. Oto bowiem od teraz nazywać mnie będą szczęśliwą wszystkie pokolenia,  gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechwładca. Święte jest Jego imię -  a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia dla tych, co się Go boją.  On przejawia moc ramienia swego, rozprasza pyszniących się zamysłami serc swoich. Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych.  Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia.  Ujął się za sługą swoim, Iszraelem, pomny na miłosierdzie swoje -  jak powiedział naszym ojcom: Awraamowi i potomkowi jego na eon".  Została z nią Mariam około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.  Dla Elisabet nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna.  Gdy sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał tak wielkie miłosierdzie nad nią, cieszyli się z nią razem.  Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecko, i chcieli mu dać imię ojca jego, Zacharia.  Jednakże matka jego odpowiedziała: "Nie, lecz ma otrzymać imię Joan".  Odrzekli jej: "Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię".  Pytali więc znakami jego ojca, jak by go chciał nazwać.  On zażądał tabliczki i napisał: "Joan będzie mu na imię". I wszyscy się dziwili.  A natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił wielbiąc Boga.  I padł strach na wszystkich sąsiadów. W całej górskiej krainie Judei rozpowiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło.  A wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: "Kimże będzie to dziecko?" Bo istotnie ręka Pańska była z nim.  Wtedy ojciec jego, Zacharia, został napełniony Tchnienie Świętym i prorokował, mówiąc: "Niech będzie uwielbiony Pan, Bóg Iszraela, że spojrzał i uczynił wykup ludowi Swemu,  i róg zbawienia nam podniósł w domu sługi swego, Dawida: jak zapowiedział w eonie przez usta swych świętych proroków, że nas zbawi od nieprzyjaciół i z ręki wszystkich, którzy nienawidzą nas;  że miłosierdzie okaże ojcom naszym i wspomni na swoje święte Przymierze -  na przysięgę, którą złożył ojcu naszemu, Awraamowi, że nam da, bez strachu wyzwolenie z ręki wrogów i wolnymi będąc, służyć Mu będziemy  w świętości i sprawiedliwości przed Nim po wszystkie dni nasze.  A i ty, dziecko, prorokiem Najwyższego zwać się będziesz, bo pójdziesz przed Panem torując Mu drogi;  Jego ludowi dasz poznać zbawienie przez odpuszczenie mu błędów [grzechów],  Przez wnętrzności litości Boga naszego, w które nawiedzi nas Wschód z wysokości, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju".  Chłopiec rósł i wzmacniał się Tchnieniem, a żył na pustkowiach aż do dnia ujawnienia się przed Iszraelem.